वेडा

(मंगळवारची दुपार. सुट्ट्या असल्यामुळे लेक्चर्स नाहीयेत. बाहेर जोरात पाऊस पडतोय. बाहेरच्या रूममध्ये दोघं अभ्यास करायचा प्रयत्न करतायत. Laptop वर गाणी चालू आहेत. नुकतंच नवीन गाणं सुरु झालंय.
.... 'घर थकलेले संन्यासी' ... )

ब : गाणी बंद कर रे....
अ : ...
ब : अरे, concentrate नाही करता येत ...
अ : आतल्या रूम मध्ये कर ना मग अभ्यास...
ब : ... अभ्यास ? .... Ph D  करतोय ना आपण ? ... Research !
अ : तेच ते... गाणं ऐकू दे रे... आत जा तू...
ब : आत झोप येते... च्यायला...
अ : म्हणूनच गाणी लावलीयेत न आपण ?
ब : मग, हे गाणं बदल ... मला झोप येते यानी...
(अ, ब कडे रोखून बघतो. या गाण्यानी झोप कशी येऊ शकते असा भाव.)
ब : ग्रेस, " 'माणसाला' कळणार नाही " असंच का लिहितात ?
अ : लिहितात ? ... (गाणं pause करतो.)
" सचिन तेंडूलकर चांगले 'खेळतात' " असं म्हणणाऱ्या माणसाला, तेंडल्या ही काय चीज आहे, हे माहिती असूच शकत नाही.
ब : ... "पु. ल. चांगला लिहितो"... अस म्हणतो का आपण?
अ : परवा अंतू बर्वा  ऐकताना काय म्हटला होतास ...?  "हा वेडा माणूस आहे यार"...
ब : तू वेडा आहेस !
अ : (हसतो)
ब : ?
अ : ... 'वेडा' हे श्लेष अलंकाराचं उदाहरण आहे असं लिहिलं असतं, तर गोसावी सरांनी मारलं असतं का रे शाळेत ?
ब : (हसत) तू खरच वेडा आहेस !!
अ : ... आणि तू हृदयनाथ साठी ऐक न गाणं ... शब्द गेले खड्ड्यात... (गाणं सुरु करतो.)
(... "घर थकलेले संन्यासी" ...)
ब : अरे पण... 'घर थकलेले संन्यासी' काय अरे ? ही काय concept आहे?
अ : Maths मधल्या abstractions आवडतात न तुला ?
ब : Come  On ... त्या concrete concepts असतात !
अ : 'Complex Numbers' सारख्या concepts ना, तू concrete कसं म्हणू शकतोस ?
ब : कशाचीही कशाशीही comparison करतोयस अरे तू.... ग्रेस आणि Complex Numbers ?
अ : Abstract fundamental concepts digest करायला हृदयनाथ सारखी वेडी माणसं लागतात ... !
(... "हळुहळु  भिंत ही  खचते" ...)
ब : ... ... वेड लावतो यार हृदयनाथ ! ... ... ... तू... तू  absolutely वेडा आहेस...!
अ : (हसतो)
ब : हसतोस काय च्यायला, माझा सगळा टेम्पो घालवलास.... (उठून kitchen  कडे जातो)
अ : मला २ कप !
ब : अरे कधीतरी चहाला नाही म्हण....!!! आणि पाहिल्यापासुन लाव ते गाणं ... आणि चहा झाल्यावर लाव... आत्ता दुसरं लाव काहीतरी...
अ : जशी आज्ञा साहेब ....
ब : आयला, हा पाऊस कधी थांबणारे देव जाणे .... (चहा करायला लागतो)
(अ गाणं बदलतो.)
ब : अरे हे गाणं काये ??  पाऊस पडतोय एवढा बाहेर... चांगलं लाव ना काहीतरी....
अ : चांगलं... ...
ब : 'वाऱ्याने हलते रान' लाव रे ...
अ : (हसत) मी वेडा आहे ...!
ब : हो ! आणि मी ठार वेडा !!
(होघेही हसतात. पाणी उकळायला लागलंय. उकळणाऱ्या चहाचा वास.
... ... ... "वाऱ्याने हलते रान" ... ... ...)
    

भरले

भरले नभ भरले, भरले नभ भरले
अन आसमंत हे क्षणात कोठे विरले ?
भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ...

त्या कृष्ण ढगांनी केली काळी माया
अन सोडून गेल्या पायांमधल्या छाया,
पांघरून वरुनि काळा कातर शेला
तो तेजस्वीही अज्ञातात बुडाला,
अन दूर कुठे ते क्षितिजही आज हरवले ?

भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ... 

या सागरास हा एकच इथे किनारा
ही क्षुब्ध वाळु अन स्तब्ध स्तब्ध हा वारा,
तो शोधे जेव्हा एक वेगळी वाट
तेव्हाच उमटते उंच एकटी लाट,
का उठले पाऊल सावकाश विरघळले ?

भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ...
 
आभाळ भासते अता वेडे शून्य
तरीही त्यापुढती सारे क्षूद्र, नगण्य,
ते स्वतःच देई स्वतःस आता भोज्या
अन वाढत जाई अथांग त्याची त्रिज्या,
भागिले मनाला त्याने, अगणित उरले ...
 
भरले मन भरले, भरले मन भरले
भरले मन भरले, भरले मन भरले ...
हे क्षणात कुठुनी थेंब दोन ओघळले ?
भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ...
भरले मन भरले, भरले मन भरले ...
भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ... 

पसारा

शोधतोय एवढं मी, सारखं सारखं ...
पण ही  कविता मात्र, काही केल्या सापडत नाहीये अजिबात ...
मनामध्ये नुसता विचारांचा पसारा झालाय ... ...
नुसता पसारा...

तशा एरवी, पसाऱ्यात मला वस्तू सापडतात पट्कन ...
पण गेले काही दिवस, काहीतरी जाम बिनसलंय ...
ते कसंय ना,
जेव्हा आपल्याला एखादी गोष्ट अगदी,
अगदी मनापासून हवी असते ...
तेव्हा त्या गोष्टीला ते कळतं बहुतेक, अपोआप !
मग ती नेमकी काही केल्या सापडत नाही
कितीही शोधा, नुसता पसारा होतो मग ...
नुसता पसारा ...

घरी होतो तेव्हा एक बरं होतं  ...
अशा वेळी मी उगाच जुन्या वह्या उचकायचो
कुठल्यातरी वहीच्या शेवटच्या पानावर
उगाच कुठलीशी अनामिक कविता लिहिलेली सापडायची
(शाळा कॉलेजात तासांना फारस लक्ष द्यायचो नाही,
हे किती बरं होतं !)
मग शेवटच्या पानावर, काही ओळी खरडलेली
ती अभ्यासाची वही,
मला उगाच माझी कवितांची वही असल्यागत वाटायचं
मी अजून एखादी तशी वही शोधू लागायचो
माझ्या कवितांच्या अनेक वह्या असल्यासारखं ... उगाच ...
"अरे का पसारा करतोयस स्वान्द्या ?"
मग आई विचारणार ...
छे! मनात नुसता विचारांचा पसारा झालाय ...
नुसता पसारा ...

करायच्या उरलेल्या assignments , तपासायचे राहिलेले reports ,
पुढच्या आठवड्यातल्या परीक्षा ...
हे अशा वेळी असलं काहीतरी टपकंत मनात
Facebook उघडून बसलं, की का नाही रे टपकंत तुम्ही ?
च ... मी पसाऱ्याचा अजून पसारा घालतोय ...

मग ... मग आठवणी शोधू का ?
आठवणींच्या फार सुंदर कविता बनतात ...
नाही ... नाही नको !
मग मीच हरवून जाईन त्यांच्यात पूर्णपणे  ...
काहीशे मैल दूर असणं वेगळं
आणि सात समुद्र दूर असणं फार वेगळं ...
उगाच मग पापण्या ते समुद्र ओलांडू पाहतात ...
आणि मग समोरचं सारं गढूळतं ... ... ...
नको ! आठवणी नकोच !

अरे, नको म्हटलं न तुम्हाला,
मग तरी उगाच का गढूळल्यागत वाटू लागलाय ...
आत्ता ... हो, नेमकी आत्ता, ही कविता सापडायला हवी,
आणि म्हणूनच मग ती सापडत नाहीये कदाचित ... 
दिसतोय  तो नुसता पसारा ...

या अशा, आपल्याला हव्या असलेल्या सगळ्या गोष्टींनी,
response द्यायला हवा आपण हाक मारल्यावर ...!
पण मग कविता 'ओ' देईल,
अशी खोल हाळी द्यायला हवी ...
आणि आतून हाक मारायला,
मन रितं असायला हवं ...
म्हणजे मग हळुवार ते कवितेनी भरून जाईल ...!
किंवा मग ते आधीच भावनांनी काठोकाठ भरलेलं हवं ...
म्हणजे मग अलगद कविता वर तरंगत येईल ...!
पण .... पण मनात साला नुसता विचारांचा पसारा झालाय ...
नुसता पसारा ... ... ...

तरंग

 धगधगत्या दुपारी, वाऱ्याच्या झुळुकेची वाट बघत
एका निश्चल तळ्याच्या काठावर बसलो होतो. . .
पाण्यामध्ये दगड टाकला. . .   . . .   . . .  तरंग उठले. . .

कसल्याशा आवाजानं त्या अजस्त्र शांततेला, क्षणभर नाकारलं;
पाण्यातलं आकाशाचं विस्तीर्ण चित्र, असंख्य तुकड्यात विखुरलं 
        पिंपळावरचा पारवा फडफडत उडत गेला, झाड सळसळलं;
        पिकलं पान गळलं एक, झाड वेडं हळहळलं
पिकलं पान हळुवार पाण्यावरती उतरलं;
उमटलेल्या त्या तरंगांवर, पान थोडं हेलकावलं
                                       . . .   . . .   . . .  तरंग विरले. . .

दोन क्षण चार गोष्टी, सारं पुन्हा स्तब्ध स्तब्ध
अचल वारा  निश्चल पाणी, सारं थोडं क्षुब्ध क्षुब्ध

पुन्हा एकदा पाण्यामध्ये दगड टाकला. . .   . . .   . . . तरंग उठले !
उमटलेल्या त्या तरंगांवर, पान पुन्हा हेलकावलं. . .
        आता ते अलगद परत येईल, काठावरच्या झाडाला वेडी आस;
        ते नक्की परत येईल, माझ्या खुळ्या  मनाला पक्का विश्वास

तरंग !!! पाण्याची वरखाली होणारी हालचाल
                                                गतिमान होण्याचा फक्त आभास. . . 
    

क्षितीज

ज्याचं त्याचं, प्रत्येकाचं, स्वतःचं एक क्षितीज असतं...
जो जसं बघतो ना, त्याला ते तसं दिसतं...

तुझं माझं क्षितीज मात्र एक आहे, कधी कधी वाटतं...
जेव्हा, तुझ्या मनात माझ्या मनात, एकंच  मळभ दाटतं...

पण मग, मुसळधार पावसामध्ये, वेगळं होतं आपलं क्षितीज...
माझी जोरात गडगडते, तुझी फक्त चकाकते वीज... 

अन मग संध्याकाळी क्षितिजावर माझ्या, उमटतात असंख्य रंग...
पण तुझं क्षितीज मात्र असतं, आभाळाच्या निळाईतच दंग...

रात्री माझ्या क्षितिजावरती, हलकंच  धुकं पसरू लागतं...
अन तुझं क्षितीज मात्र कसं, चांदण्यांनी बहरून जातं...
 
तुझी गुलाबी सकाळ... माझी रंगीत संध्याकाळ...
तुझं निळशार आकाश... माझा सोनेरी संधिप्रकाश...

तुझं माझं, ज्याचं त्याचं, क्षितीज वेगळं वेगळं असतं...
जो जसे डोळे मिटतो, त्याला ते तसं दिसतं...

आठवणींच्या कविता ४

(पुढच्या काही महिन्यांमध्ये, बंगलोर सारख्या शहरात मला एक मस्त, मराठी नाटक करायला मिळणार आहे, हे मला 'ती' पोस्ट लिहिताना माहित नव्हतं. म्हणून कदाचित तिला नाटकावरची शेवटची कविता म्हटलं. ही कविता तशी फारशी नाटकावरची नाहीये म्हणा... ही कविता आहे त्या नाटकासाठी भेटलेल्या काही 'वेड्या' माणसांवरची... )


कागद

शेवटी न राहून, कपाटातून तो कागद बाहेर काढला ;
नीट घडी घालून ठेवलेला, तरीही थोडासा सुरकुतलेला...
कितीही भुर्रकन गेला असला,
तरी तीन-साडेतीन महिन्यांचा काळ गेलाय...
हे स्पष्टपणे दाखवणारा...
पडलेल्या प्रत्येक घडीमध्ये, बरंच काही जपणारा...

या कागदावरचं सारं, तोंडपाठ होतं तेव्हा;
अगागां गांग काकाक ... ... ...
मग आता आठवत का नाहीये ?
अपोआप विसरलोय... की तेव्हाच्या असंख्य आठवणींमध्ये,
हरवून गेलंय कुठेतरी...
सगळं... सगळं कसं वेगळंच होतं नाही तेव्हा...

भरपूर ट्राफिक आणि प्रचंड धुळीमध्ये,
किती निवांतपणे गाडी चालवायचो...
रात्री दीड-दोनला सुद्धा, केवढा फ्रेश असायचो...
ऑफिसमधलं काम संपवावं लागायचं नाही, ते संपायचं...
दिवसाच्या फक्त चोवीस तासात, केवढं काही केलं जायचं...
पण मग आता? ... ... ... तशा, काही गोष्टी बदलल्या आहेत म्हणा...

परवा मेडिकलच्या दुकानात गेलो, तर पाहिलं लक्ष 'इनो'च्या packet वर गेलं;
अन एक साधं envelop चिकटवायला, मी मोठ्ठ फेविकोल विकत घेतलं...
                मधे एकदा कोपऱ्यावरच्या बेकरी मध्ये चहा पिताना,
                उगाचच वाटलं...
                यानी कधी कुठल्या म्याडमला चहा दिला असेल का?
                        का कोण जाणे, तेव्हापासून मी त्याच्याकडे बघून हसतो...
                        त्याचा चहाचे डाग पडलेला, जुना थर्मास;
                        मला खरडून चमकवल्यासारखा भासतो...
हल्ली, 'हो' आणि 'का?' हे शब्द मी वेगळेच म्हणतो;
'पाणी आणून देऊ का?' उगाच अधेमधे मित्रांना विचारतो...
पुन्हा एकदा मला, रात्री चहा प्यायची सवय जडलीये;
आणि माझ्या exclamatory  reactions  मध्ये,
'ईSS' ची भर पडलीये...

खरच... बदलल्यायेत नाही गोष्टी...
तेव्हा रोजच्या असणाऱ्या वाटांवर, सध्या मी फारसा जात नाही...
तेव्हा रोज दिसणारे चेहेरे, सध्या कुणीच  दिसत नाही...
नमामि मामनो नुन्नम... ... ...
कागदा, सांग ना रे... आज का  आठवत नाही??

कसा कुणास ठावूक, पण माझ्याकडे पाहत कागद थोडासा हसला;
उलगडून आपल्या घड्या साऱ्या, हळूच मला म्हणाला...
"अरे, कागद जुना झाला म्हणून, आठवणी जुन्या होत नाहीत;
चेहेरे दिसले नाहीत म्हणून, माणसं भेटायची थांबत नाहीत...

ती भेटत राहतील तुला... कुणी भेटेल जेव्हा....
जेव्हा... एखादं अनोळखी घर, चार दिवसात आपलं होईल;
अन दोघांसाठीचा स्वयंपाक, चार-सहा जणात वाटला जाईल...
जेव्हा वेगवेगळी सगळी कामं, एकच माणूस पहात असेल;
अन अव्यक्तपणे कुणी त्याच्या, पाठीशी ठाम उभं असेल...

नाटकासाठी जेव्हा कुणी, भल्या पहाटे appraisal चा call घेईल;
कळत-नकळत प्रत्येकाला, केवढं काही शिकवून जाईल...
नाटकाबद्दल बोलताना जेव्हा, कुणाचेतरी हळवे डोळे भरून येतील;
अन 'रोल'मध्ये मात्र तेच, निर्धारपूर्वक कोरडे राहतील...

एखाद्या दुपारी, एखाद्या हॉटेलात, जेव्हा उत्साहानी तू बुफे खायला जाशील;
'हे काम करू का?' 'ते आणायला जाऊ का?', सारखं सारखं विचारशील...
नाईट-आऊट करून कुणी जेव्हा, सकाळी ऑफिसला जाईल;
आणि तरीही संध्याकाळी, वेळेत practice ला हजर राहील...

जेव्हा  कुणी आग्रहानी, तुला आपल्या घरी नेईल;
अन पहाटे साडेचारलाही, गरम गरम चहा देईल...
जेव्हा रात्र रात्र अनाहतपणे, कुणी तुझ्याशी गप्पा मारेल;
अन आपली रोजची कॉट सोडून, कुणी तुझ्यासाठी खाली झोपेल...

तुला दिलेले तुझेच पैसे, जेव्हा कुणी तुला परत मागेल;
'हे वाक्य छान वाटतंय की मघाचं?', कुणी जेहा मनापासून विचारेल;
आणि चांगली शिवी देण्यासाठी, पुन्हा पुन्हा practice करेल...

कुठल्याशा खोलीची इवलीशी किल्ली, कुणी हरवेल जेव्हा;
'इकडून घ्यायला येशील का?' 'तिकडे जरा सोडशील का?',
असं कुणी विचारेल जेव्हा...
नेमानी कुणी अख्खा दिवस, निर्जळी उपास करेल जेव्हा;
तरीही फक्त आवाजानी, मंडळ व्यापून टाकेल जेव्हा...

कुणी भेटेल फास्ट म्हटलेल्या डायलोग्ज मधून;
किंवा मारवाड्याशीदेखील शिताफीने bargaining करताना...
कुणी भेटेल सतत काहीतरी गुणगुणत;
किंवा 'sad violin' वरती mad होताना...
अंधाऱ्या रस्त्यावरचा एकटा दिवा, जेव्हा spotlight वाटेल, तेव्हा भेटेल कुणी...
कुणी त्याच light च्या घोड्यावर हळुहळू चढताना  भेटेल...
              कुणी भेटेल... शबनम घेऊन अमेरिकेला जाताना...
              कुणी 'pole dance' करत करत पोटगी मागताना...
              तर कुणी practiceसाठी दूरवरून, सायकलवरती येताना...
              कुणी भेटेल अचानक आलेल्या आजारपणातून...
              कुणी ऐनवेळी कामासाठी, मुंबईला जाताना...
              तर कुणी ऐनवेळी नाटकासाठी, घरून पळून येताना...
कुणी भेटेल dance बसवताना किंवा मनापासून फेविकोल फासताना...
कुणी सेटसाठी भरपूर, innovative ideas देताना...  
कुणी भेटेल अचानक वाजलेल्या 'switty' मधून...
तर कुणी, अंधाऱ्या विंगेत अचानक चमकलेल्या mobile मधून...
कुणी जेव्हा अपरात्री चहा-बिस्कीटं आणेल...
खून, दंगली, मारामाऱ्या, कुणी पुन्हा पुन्हा म्हणेल...
              जेव्हा कधी तू भेळेमध्ये, जास्तीचं 'पाणी' मागशील;
              किंवा leap year मध्ये जेव्हा, ३० फेब शोधत बसशील...
              कधीतरी क्रिकेट खेळताना, जेव्हा तू बोलिंग करशील;
              हारत आलेली mach जिंकायला जेव्हा, एकटाच जीव लावशील...
नाटकाचे फोटो परत परत बघताना, जेव्हा कुठून तरी तुला आवाज येईल;
'आठवणींना असं वाया जाऊ द्यायचं नसतं रे!' "

 पाहता पाहता कागदावरती, आठवणींचा कोलाज झाला;
पडलेल्या प्रत्येक घडीमधून, एकेक माणूस भेटून गेला...
कागद अजूनही माझ्याकडे बघून हसतोय;
डोळ्यांमधून निसटलेल्या थेंबांच्या नक्षीमुळे,
कसला सुंदर दिसतोय...!
कागदावरचे शब्द कदाचित, विरून जातील...
पण कायमचा लक्षात राहील,
              हा कागद...
              अपुऱ्या राहिलेल्या काही जिलब्या... अधुरा राहिलेला एक चहा...
              पूर्ण झालेली एक एकांकिका...
              अपूर्ण राहिलेला एक दीर्घांक...
              आणि या प्रवासात भेटलेला तो प्रत्येक माणूस... ... ...

कागदा, ऐक ना रे... एवढं एकच शेवटी सांगशील का रे...
चार क्षणांच्या घडलेल्या या भेटी,
पण कायमच्या कशा बरं जुळल्यायेत काही गाठी???

-- स्वानंद

कविता, नाटक आणि मी...

"अरे काये हे स्वान्ड्या? समुद्र काय, तळं काय, दगड काय?  आणि तुझ्या कवितेचं नाव काय तर 'हो! पण...' आणि पुढे कंसात समुद्र...! आता याचा कसा संबंध लावायचा त्या कवितेतल्या दगडाशी?" फोनवर मित्र बोलत होता... काये ना... आमच्या group मध्ये सहसा कुणीच सरळ बोलत नाही... irrespective of ती व्यक्ती पुण्याची आहे किंवा नाही... पण इथे मात्र त्याचं बरोबर होतं... ही कविता ज्या नाटकामधली आहे त्याबद्दल त्याला काहीच माहित नव्हतं... मग त्याला मी ही कविता 'हो! पण...' नावाच्या एका नाटकासाठी लिहिल्याचं सांगितलं... आणि थोडक्यात नाटकाची कथा सुद्धा सांगितली... "अरे, मग ही background type करायचे कष्ट घे की जरा आळशी माणसा.." तिकडून reply आला...  


फोन ठेवला खरा पण मनातनं विचार जाईचनात... 
"हो! पण..." ... माझं कॉलेज मधलं शेवटचं नाटक...! नाटकामाधला protagonist 'रवी', सध्या एका software कंपनी मध्ये काम करतोय... कॉलेज संपवून त्याला दोन वर्ष झालीयेत... कॉलेजच्या नाटकातून भरपूर कामं केलेला... आणि, कॉलेज मध्ये असताना नाटकाचा किडा अंगात भिनलेला... त्याचा कॉलेज मधला मित्र आणि त्याच्या नाटकांचा दिग्दर्शक 'आदित्य' मात्र नोकरी न करता नाटकच करतोय...
आत्ता रवीला कंपनी मध्ये on-site चा call आलाय, UKला जायचा... आणि नेमकं त्याच वेळी आदित्य त्याला त्याच्या एका प्रायोगिक नाटकामध्ये काम करायला बोलावतोय... भूमिका खरंच खूप सुंदर आहे... पण मग on-site चा call ...?
तेव्हा रवीच्या मनात निर्माण झालेल्या द्विधा मनस्थिती वरचं हे नाटक... स्वतःच्या मनापासून दूर जाऊन practically वागू पाहणारा रवी आणि  त्यापासून ओढून त्याला पुन्हा स्वतःपाशी आणणारी त्याच्या मनातली संवेदना यांच्या मधला संवाद म्हणजे हे नाटक... हो! पण...   

आज बरोबर चार वर्षांनी इतकी नाटकासारखी परिस्थिती निर्माण होईल असं स्वप्नातही वाटलं नव्हतं.... IIT मध्ये नाटकं करायचा मस्त चान्स मिळाला... पण नोकरीला लागल्यावर मात्र सगळं बंद पडलं... आज बरोब्बर दोन वर्षांनी परत नाटक करायचा चान्स मिळतोय... तेही बंगलोरसारख्या शहरात...
हो! पण...
पण नेमकं याच वेळी मला US  मध्ये PhD साठी applications करायची आहेत...

अनुभवामधून कल्पना सुचतात असं म्हणतात... इथे आधी सुचलेल्या कल्पनेचा तंतोतंत अनुभव येतोय...!

अशा मनस्थित आज हे नाटकं पुन्हा एकदा पाहिलं... आणि आज ते जरा जास्तच भावलं...! असो. त्यातला कवितेला context असणारा हा भाग  -- --

(तो: रवी,   ती: त्याची संवेदना)

ती: पण, जर पटत असेल तुला तर जा ना on-site ला... काय होईल ?
तो: अडकत जाईन मी त्याच्यात... मग पुन्हा प्रचंड काम...
ती: पण त्यातनही काहीतरी मिळेल तुला... status raise करणारं... रुढार्थान यशाकडे नेणारं... आणि  ते तुला हवंय...
तो: हो! पण...
ती: काय ?
तो: नाटक...!
ती: मग imagine कर की तू नाटक करतोयस... मोकळं सोड मनाला... तू whole heartedly फक्त नाटक करतोयस... मग...
तो: मग... मग सगळं रुटीनच एकदम बदलून जाईल ना... पुन्हा त्या मिटींग्स, त्या चर्चा, ते lively routine ...

(तो खरच असं घडतंय असं imagine करू लागतो... नाटकाच्या मिटिंग मध्ये तो आणि आदित्य बोलतायत...)

आदित्य:  नाही रे रव्या... म्हणजे, तू करतोयस चांगलं... पण मला वाटतं तुला अजून तुझं character च नीट समजलं नाहीये...
तो: ए आद्या... हे तुझं नेहेमीचंचे बरं का... आणि मग तू म्हणशील...
दोघं मिळून: जरा 'between  the  lines' विचार कर ना... (दोघं हसतात...)
तो: आणि मग मला त्या lines  मध्ये सोडून तू मोकळा...!
आदित्य: अरे पण जमलंय तुला ते आत्ता पर्यंत... हे बघ तुझं जे character आहे ना...

ती: मग तुमची प्रश्नोत्तरं सुरु होतील... आणि त्यात तू हरवत जाशील...
तो: मग... मग मला माझं expression सापडेल...! गेल्या दोन वर्षांपासून हरवलेलं... वेगळ्या रंगात, वेगळ्या ढंगात स्वतःला व्यक्त करण्याचं...
आदित्य: जमलंय तुला... proper  घेतलंस...!
ती: आणि नाटक छान होईल... तू मनापासनं आणि involve होऊन acting करतोस याला दुजोरा मिळेल...
तो: पण फक्त मित्रांकडून... बाकीच्या लोकांसाठी मी फक्त एक हौशी कलाकार असेन... software engineer नाही...
(आदित्य निघून जातो)

ती:  But when you need something badly the whole universe conspires to help you achieve that ...! Alchemist वाचलं आहेस ना...
तो: हं... किंवा ती गोष्टच तुमच्यासाठी universe होऊन जाते...!
पण bank balance मध्ये dollars नाही जमा होत.. आणि मग मनातून कितीही वाटत असलं ना तरी कुणीतरी म्हणतं 'विचार कर'
मला कळत नाही शाळेत असताना का घेतलं मला बाईंनी नाटकात...? का तेव्हापासून केलेल्या सगळ्या भूमिका मला आवडल्या...?? या जगातले ९९% लोक या रोजच्या रुटीन मध्ये, मिळणाऱ्या promotions मध्ये आहेत ना सुखी... मग मलाच का असं स्वतःला अभिव्यक्त करायला आवडतं...???

(आणि मग येते ही कविता... हो! पण... (समुद्र))                                                        
रणरणत्या उन्हात, एका दुपारी,
एका शांत तळ्याकाठी बसलोय...
त्याचं निळाशार पाणी, का कोण जाणे,
मला समुद्राची आठवण करून देतंय...
अथांग समुद्राची...
माझी नजर क्षितिजापर्यंत नेणारा समुद्र...
...
मी ऊभाही होतो त्याच्या लाटेत,
जेव्हा माझ्या पायाखालची थोडीशी वाळू घेऊन घेली ती लाट...
मला स्वतः मध्ये, आत ओढून घेऊन गेली ती लाट...
कदाचित, पुढच्याच लाटेबरोबर पुन्हा किनाऱ्यावर सोडण्यासाठी...
...
तळ्याचं पाणी मात्र निश्चल आहे...
ना समुद्राचा गाज, ना निर्झराची झुळझुळ...
पण त्यामुळे माझंच प्रतिबिंब, मला पुन्हा पुन्हा दाखवणारं...
आणि मला हवंय ते, स्वतःच स्वतःला असं निरखून बघणं...
पण मग का कोण जाणे...
मी दगड टाकतो पाण्यात, आणि तरंग उठतात...
पुन्हा एकदा समुद्राची आठवण करून देणारे...
माझी नजर क्षितिजापर्यंत घेऊन जाणारा समुद्र...


तो:  अद्याचा message आला होता... बक्षीस मिळालं आणि लोकांना आवडलं तर नाटक professionally  करूया म्हणतोय...
ती: सही...!
तो: सही काय... मी त्या UK च्या call ला अजून reply नाही केलेला... उद्या शेवटचा दिवस आहे...
ती: पण मग तू UK ला न जाता... ...
तो: म्हणजे...?
ती: म्हणजे बाकी job व्यवस्थित कर ना...
तो: पण मग मी हा call deny  केला तर माझं reputation, माझी image सगळंच खराब होईल... आणि माझा  colleague  आत्ता पासूनच एवढं काम करतोय की मी एक दोन वर्ष नाटकं केली तर माझा PL म्हणून तोच येईल...
ती: चांगलंय ना मग... wavelength जुळेल तुमची...!
तो: काहीही काय बोलतेयस... आणि आत्ता मी नाटक केलं आणि पुढे ते professional level ला गेलं तर...
ती: मग professional shows नको करूस...
तो: काय ?
ती: अरे असंच करत राहिलास तर नाटक कधीच करता नाही येणार तुला...
तो: मला वाटतंय मी स्वतःच स्वतःच्या हातातून निसटतोय... आत्ता जर UKचा चान्स गेला तर मग मिळणं अवघडे...


ती: तुला ना... तुला तळ्यातच समुद्राच्या लाटा हव्यायेत... क्षितिजापासून येणाऱ्या... आणि त्या फेसाळत्या समुद्रामध्ये तुला तुझं प्रतिबिंब बघायचं... 
तो: हो... मला दोन्ही गोष्टी हव्यात... तेवढ्याच intensityनी...
ती: पण प्रवाहात आणि प्रवाहाविरुद्ध एकाच वेळी कसं ना पोहोता येईल...?
तो: हो! पण...
ती: विचार कर... तळं तुझ्यापाशीच आहे... आणि वाटलंच कधी जर तुला लाटांमध्ये जावसं... तर त्या तळ्यातच पाय सोड ना... आणि शांतपणे विचार कर... ते तळच तुला अथांग समुद्रासारखं वाटेल...!!!