(अशाच एका संध्याकाळी या नाटकामधली कविता...)
... ... ...टेकडीवरच्या घराला भेटायला येणारी, सोनेरी संध्याकाळ...
घरासमोरच्या बागेत, तो एकटाच बसलाय... तिची वाट बघत...
अचानक, आकाशात काळ्या ढगांची गर्दी होते;
सोबतीला, पावसाची एखादी हलकीशी सर;
हळुवार, पण अवखळ वारा...
इतक्यात, कुठल्याशा ढगामागून उन्हाची सुंदरशी तिरीप पडते;
अशाच एका संध्याकाळी... ... ...
अशाच एका संध्याकाळी, एकदा तुला भेटायचंय...
हात तुझा हातात घेऊन, काहीतरी सांगायचंय...
माहितीये मला, नेहेमीसारखीच येशील तू ...
कुठलीही न देता चाहूल;
मनात उठेल भावनांचं प्रचंड काहूर...
पण माझ्या रागाचा, चढला असेल पारा;
"हे काय गं तुझं, नेहमीच उशीरा"
ती: "अरे हो हो, चोरून भेटायचं, म्हणजे होतोच थोडा उशीर;
आणि माहितीये माहितीये, आपण मोठ्ठे वक्तशीर!"
तो: "नाकावरचा राग, पडेल बरं का महाग ;
आज तुम्हाला हसायला, आम्ही पाडणारच भाग"
ती: "काहीही करा, आम्ही मुळीच हसणार नाही;
गालावरची खळी, आज अजिबात दिसणार नाही"
तो: "आमचं सोडा हो, पण या फुलाचं काय?
तुमच्या सारखं, आज हे ही रुसलंय..."
(ती हसते...)
तो: "आता कसं, सुंदर दिसतयं...
तुमच्या कडे बघून, गालातल्या गालात हसतंय!"
ती: "तुमच्या समोर, आमचं खरंच काही चालत नाही;
आमचं मन मुळी, आमच्या जवळ राहातच नाही"
तो: "आमचं तरी मन आमच्याकडे कुठंय?
अलगदपणे ते या खळीत लपलंय,
पण आज मात्र आमच्यावर, कुणीतरी रुसलंय"
ती: "रुसवा, फुगवा चार क्षण, सारं सारं प्रेम फक्त..."
तो: "अबोल, अव्यक्त, निःशब्द, अनासक्त!"
ती: "मनातलं सारं, शब्दांशिवाय कसं कळतं?"
तो: "जसं, डोळ्यांमधून हळुवार नातं जुळतं"
ती: "कोण कुठले दोन जीव, सारं आपलं वाटू लागतं"
तो: "अशाच एका वळणावरती, सगळं आयुष्यच बदलून जातं!"
... ... ...टेकडीवरच्या घराला भेटायला येणारी, सोनेरी संध्याकाळ...
घरासमोरच्या बागेत, तो एकटाच बसलाय... तिची वाट बघत...
अचानक, आकाशात काळ्या ढगांची गर्दी होते;
सोबतीला, पावसाची एखादी हलकीशी सर;
हळुवार, पण अवखळ वारा...
इतक्यात, कुठल्याशा ढगामागून उन्हाची सुंदरशी तिरीप पडते;
अशाच एका संध्याकाळी... ... ...
अशाच एका संध्याकाळी, एकदा तुला भेटायचंय...
हात तुझा हातात घेऊन, काहीतरी सांगायचंय...
माहितीये मला, नेहेमीसारखीच येशील तू ...
कुठलीही न देता चाहूल;
मनात उठेल भावनांचं प्रचंड काहूर...
पण माझ्या रागाचा, चढला असेल पारा;
"हे काय गं तुझं, नेहमीच उशीरा"
ती: "अरे हो हो, चोरून भेटायचं, म्हणजे होतोच थोडा उशीर;
आणि माहितीये माहितीये, आपण मोठ्ठे वक्तशीर!"
तो: "नाकावरचा राग, पडेल बरं का महाग ;
आज तुम्हाला हसायला, आम्ही पाडणारच भाग"
ती: "काहीही करा, आम्ही मुळीच हसणार नाही;
गालावरची खळी, आज अजिबात दिसणार नाही"
तो: "आमचं सोडा हो, पण या फुलाचं काय?
तुमच्या सारखं, आज हे ही रुसलंय..."
(ती हसते...)
तो: "आता कसं, सुंदर दिसतयं...
तुमच्या कडे बघून, गालातल्या गालात हसतंय!"
ती: "तुमच्या समोर, आमचं खरंच काही चालत नाही;
आमचं मन मुळी, आमच्या जवळ राहातच नाही"
तो: "आमचं तरी मन आमच्याकडे कुठंय?
अलगदपणे ते या खळीत लपलंय,
पण आज मात्र आमच्यावर, कुणीतरी रुसलंय"
ती: "रुसवा, फुगवा चार क्षण, सारं सारं प्रेम फक्त..."
तो: "अबोल, अव्यक्त, निःशब्द, अनासक्त!"
ती: "मनातलं सारं, शब्दांशिवाय कसं कळतं?"
तो: "जसं, डोळ्यांमधून हळुवार नातं जुळतं"
ती: "कोण कुठले दोन जीव, सारं आपलं वाटू लागतं"
तो: "अशाच एका वळणावरती, सगळं आयुष्यच बदलून जातं!"
