किती?

आत आहे खूप काही साठलेले, 

सरले किती? भरले किती?

शुभ्र आहे खोल काही दाटलेले, 

विरले किती? पांघरले किती?

भावनांचे रंग होते आसवांनी ओढलेले, 

विरघळले किती? पाझरले किती?

अंतरीच्या चेतनांनी दीप होते लावलेले, 

काजळले किती? लखलखले किती?

थोर होते कविते तुझ्याशी बोलणारे,

अवतरले किती? घडले किती?

तू सांग केवळ वाचणारेही आता,

उरले किती? उरले किती? 

अनाहत

तेव्हा...

त्या निलायम सांजवेळी सोडूनि गेलीस जेव्हा
आपुला युगांचा संपला संबंध होता
नील नुसते एकटे आकाश अन
सैराट तो वारा किती निर्बंध होता

मोडुनी गेलीस सारे बांध तरीही
राहुनी गेल्याच काही इवल्या कळ्या
तुटला जरी तू माळलेला गजरा तरी
अलवार अजुनि अंतरीचा अनुबंध होता

एकटा पडलो आता मी दूरच्या क्षितिजापरि
उरला तुझा आभास नुसता सांजेवरी
पाऊस आता आठवांचा अंतरी अन
भरला स्मृतींचा आर्त ओला मृदगंध होता

गीत

आज सारे शब्द माझे, गीत व्हावे...
अंतरीचे भाव अन, संगीत व्हावे

दाटलेली आसवे, रंगीत व्हावी...
अन टिपांतून एक सुंदर, चित्र व्हावे

साठलेले प्रश्न सारे, विरून जावे...
बरसत्या धारांत ते, मृदगंध व्हावे

खोल दडल्या वेदनांचे, सूर व्हावे...
सोबतीला स्पंदनांनी, ताल द्यावे

कवितेस...

का सुकून गेले नयनांमधले पाणी ?
का विरून गेलीस कविते पानोपानी ?
शतरंगांनी नटलेल्या संध्याकाळी,
का पांघरली सावलीच या शब्दांनी ?

कित्येक भेटले शब्द घेऊनि भाव
कधी सूर निरागस, घेऊन आले गाणी!
अज्ञात शांतता मनात घुमली जेव्हा,
तू होतीस कविते, अशी उभी साथीनी!

का गेलीस सोडून आज मला तू कविते,
का दिले सोडूनि, वाऱ्यावर शब्दांनी?
टाकून मला हा असा एकटा येथे,  
हे सूर निघाले, आपल्याच वाटांनी...

का रुसलीस कविते निघून ये तू आता
हि तोड शांतता, गुंजारव गीतांनी
आठव तू आपण आळवलेली गाणी,
ये होऊन कविते, डोळ्यांमधले पाणी!

आभाळ-निळं तळं

                                                 

     

दूर दूर, सैरभैर पसरलेलं,

नुसतं बर्फ… 

चहुकडे पर्वतरांगा, तिकडेही बर्फ…  

वर पांढऱ्या-करड्या ढगांची अलवार चादर, 

अन खाली… 

खाली… हिम… 

नितळ, निराकार, शुभ्र!

हळुवार ढग पांगतात…

कोवळं उन्ह पडतं,

त्या पिवळ्या प्रकाशात, 

केवढा सुंदर दिसतो तो बर्फ… 

त्या उन्हा पाठोपाठ, 

कोवळ्या किरणांचा हात धरून,

अलगद खाली उतरते, 

आकाशातली निळाई… 

इकडे तिकडे भटकू लागते,

निळं गाणं गाऊ लागते,

स्वतःशीच फेर धरून, 

अलगद नाचू लागते… … 

अन बेभान नाचता नाचता, 

हळुवार विरघळून जाते… 

आत्ता मघाशी इथे होता तो 

निराकार, नितळ, शुभ्र बर्फ… 

पण आता… आता उरलंय… 

एक निरागस, निळं तळं… 

आभाळ-निळं तळं! 

नमी

न जाने क्यूँ, कभी अचानक 

आँखोंमें नमीसी आ जाती हैं …  

पास होते हैं लोग फिर भी,  

एक तनहाईसी लगती हैं …   

खो जाता हैं मन 

यादों की गहराइयोंमे,

और चाहता हैं कई चीज़ें,

जो उसे पता होता हैं 

कभी नहीं मिलनेवाली …   

शायद वही चाहते हलकेसे 

आँखोंमैं चली आती हैं …  

उन्हें पता होता हैं जैसे,   

मन से बाहर निकलनेका 

यही एक रास्ता हैं शायद … 

न जाने क्यूँ, कभी अचानक 

आँखोंमें नमीसी आ जाती हैं … 

खिडकी

हॉटेलच्या खिडकीतून काय सुंदर नजारा दिसतोय !

चहुबाजूला पसरलेली गर्द झाडं, मधोमध एक इवलसं तळं

आकाशात काठोकाठ भरलेले काळे-करडे ढग … 

 सैराभैरा उनाडणाऱ्या वाऱ्याची पावलं,

तळ्याच्या शांत पाण्यावर उमटतायत… 

आकाशातले संध्याकाळचे असंख्य रंग,

पानांनी जमिनीमधून शोषून घेतलेयत… 

कुठे टवटवीत पिवळा, कुठे सचेतन नारिंगी,

कुठे लाघवी लाल तर कुठे नेहेमीचा निरागस हिरवा… 

(आपल्याकडे बोलावताना देवबाप्पा केवढं काही देतो नाही)    

 

या उनाड वाऱ्यात मला गारठून जायचं, 

तळ्याच्या थंड पाण्यात हात बुडवायचाय…

ती केशरी पिवळी पानं हातात घ्यायचीयेत… 

जमिनीवरच्या रंगीबेरंगी पाचोळ्यातून वाट काढायचीये… 

पण… 

पण मध्ये आहे ती हॉटेलच्या रूमची ही खिडकी… 

मला त्या बोचऱ्या थंडीपासून वाचवणारी, 

तो समोरचा सुंदर देखावा चित्रासारखा दाखवणारी,

पण कधीही उघडता न येणारी… 

खिडकी…      

नभ आणि भुई

नभाच्या किनारी, सप्तरंगी निखारे

नभाच्या मनी, दाटले दुःख सारे

अलवार किरणांतुनी, सांजवेळी 

हळुवार नभ हे, भुईला विचारे 

"अथांग का मी? का एकटा?

का वाटते हे, असे बावरे ?

पडती मला का, असे प्रश्न ज्यांची 

नसती कुणा, माहिती उत्तरे" 

थांबून थोडे, धरा गोड हसते 

म्हणते "नभा, जरा थांब ना रे"

"होईल जेव्हा, किर्र अंधार तेव्हा    

पुसतील दुरुनी तुला, चांदण्या रे 

होईल तेव्हा, जग एकले अन

तुझ्या अंगणी शुभ्र, फुलतील तारे!" 

का, कोण जाणे ?

काहीही गरज नसताना, अचानक,
काळ्याकुट्ट ढगांनी आभाळ
काठोकाठ भरून येतं…
सैरभैर वारा, जिकडे तिकडे धावत सुटतो …
उगाचच चार क्षण, वाऱ्या सोबत,
पाचोळा उंच उडून बघतो…
सळसळणारी असंख्य पानं,
कुठेतरी लपून आतुरतेनी शीळ
घालणारा आर्त कोकीळ,
उगाच हूल द्यायला म्हणून पडलेले
काही टपोरे थेंब…
पण, का कोण जाणे ?
पाऊस काही पडत नाही…
हळुवार ढग पांगतात,
मागून तिरपं उन्ह डोकावंतं,
निळं आभाळ मात्र कसं
दूर दूर दिसू लागतं…

आभाळा, का नाही बरसलास ??
इतकं जवळ येऊनही
इतका का रे दूर गेलास ?
भीती वाटली का रे,
तिच्यासमोर रडायची ?
अरे, त्या ओघवत्या थेंबांमधूनतर
तिला भेटला असतास…
हलक्याशा सरींमधून
हळुवार उलगडला असतास…
तुला असं  वाटलं  का रे,
कि थेट धरतीवर पोहोचतील,
इतके मेघ जमवलेयस तू…
…
एकेक शब्द जमवता जमवता,
असंच निःशब्द व्हायला होतं गड्या…
का, कोण जाणे ?

डोंगर आणि ढग

आकाशातले भले मोठ्ठे ढग,

कधी अचानक खाली येतात… 

उंच एकट्या डोंगराशी,

हळूच गप्पा मारू लागतात… 

उंच उंच डोंगरावरची,

उंच उंच झाडं… 

भल्या थोरल्या ढगांसमोर,

इवली इवली झाडं… 

सळसळणाऱ्या पानांमधून,

झाडं गलका करू लागतात… 

उधाणलेल्या वाऱ्यासंगे,

ढगांकडे हट्ट धरतात… 

फांदीवरचा उनाड कोकीळ,

हिरवं गाणं लिहू लागतो…      

बांबूंमध्ये घुमत वारा,

दडले सूर शोधू पाहतो… 

दूर दरीत कोसळणाऱ्या पावसाच्या सरी,

मग डोंगराकडे धावत येतात… 

अन थेंबांचा ठेका धरत,

मोहरणारे सूर जुळतात…!!   

ओंजळ

एकदा भल्या सकाळी,
अस्फुट स्वप्नील स्वरासारखं,
अनाहूतपणे तू माझ्या समोर यावस…
आणि नुकत्याच खुडलेल्या सुकुमार
फुलांनी भरलेली तुझी ओंजळ,
हलकेच माझ्या हाती रिती करावीस…

तुझ्या या कृतीनी मी पुरता
गोंधळलेलो असताना,
तू अलगद आपला पदर सारखा करावास…  
मी अजून गोंधळाव…
तुला कळू नये म्हणून,
उगाच फुलांकडे पाहावं …

"माझी फुलं"
जितक्या सहज ही फुलं दिलीस,
तितक्याच सहज तू विचारावस…
त्या नाजूक, नितळ फुलांनाही
लाजवेल इतकं निखळ हसावस…
मी स्तंभित होऊन तुझ्याकडे
बघत असता, 
तू हळूच पुन्हा म्हणावंस…
"माझी फुलं !"

ती सुकुमार फुलांनी भरलेली ओंजळ,
मी तुझ्या नाजूक हाती पुन्हा सोपवावी…
अन त्यातली दोन इवली फुलं,
तुझ्या डोळ्यात जाऊन दडावित…

वाऱ्याच्या  हळुवार झुळूकेसारखी
क्षणात अदृश्य झालेली तू…
आणि आपला अदृश्य सुगंध क्षणभरच मागे ठेवणारी…
… "तुझी फुलं !"
   

कविता-बिविता

तुम्ही म्हणे 'प्रतिभावंत',  कविता-बिविता लिहिता
वाचणारी उगाच चार टाळकी, स्वतःला कवी म्हणवता

असाल तुम्ही रिकामटेकडे, म्हणून ओळींवर ओळी खरडता
यमाकांना सोबत घेऊन, प्रतिमांना भरडता

चार ओळी लिहितात हो हे, यांना कुठं काय स्फुरतं ?
संदर्भासहित स्पष्टीकरण, कवितेत दुसरं काय उरतं ?

कविता-बिविता कसल्या करता,
वेळ असेल एवढा तर निबंध लिहा, चार पानी
चार ओळीत कसली करता,
कल्पनांची मनमानी ?

तुम्हाला नसतील हो,
पण आम्हाला व्याप असतात;
तुम्ही आपले फुकाचे, शब्दांचे खेळ करा….
एक फुकटचा सल्ला देतो,
आमच्यासाठी शाळेपासून,
कवितेपेक्षा धडा बरा !

कातरवेळ

फिकट झालेत पश्चिमेला, क्षितिजावरचे रंग
क्षितीज झालंय आभाळाच्या, निळाईमध्ये दंग

उरली आहे क्षितिजावरती, अंधुक एक पिवळी रेघ
क्षितिजाच्या पल्याड दूर, बरसणारा कृष्णमेघ

अंधाराच्या शून्यात क्षितीज, कुणाला एवढं शोधतंय ?
आर्त गहिऱ्या निळाईत, वेडं स्वतःच हरवतंय !

क्षितिजाच्या मनात उठलंय, चांदण्यांचं काहूर
अंतरात मंतरलेली… अनाहत हुरहूर

वाऱ्यासारखं सैरावैरा, मनासारखं अधीर झालंय
क्षितीज त्याच्या क्षितीजासाठी, केवढं  सैरभैर झालंय

शांतपणे रात्र दुरून, पाहतीये सारा खेळ
पांघरतीये क्षितिजावरती, गर्द निळी कातरवेळ…

मौन

शब्दांत सखे या, मौन तुला गवसावे
नभ भरलेले परी, निरभ्र तुज भासावे

वाळूवर उठली, असंख्य पाऊलचिन्हे
लाटांनी त्यांना, अंतरात ओढावे

पाण्यात तळ्याच्या, कित्येक पहुडल्या प्रतिमा
वेड्या तीरीपेने, सारे सोनेरी व्हावे

मी पिसासारखा, दिशाहीन उडताना
तू अलगद मजला, मुठीत ओढून  घ्यावे 

वेडा

(मंगळवारची दुपार. सुट्ट्या असल्यामुळे लेक्चर्स नाहीयेत. बाहेर जोरात पाऊस पडतोय. बाहेरच्या रूममध्ये दोघं अभ्यास करायचा प्रयत्न करतायत. Laptop वर गाणी चालू आहेत. नुकतंच नवीन गाणं सुरु झालंय.
.... 'घर थकलेले संन्यासी' ... )

ब : गाणी बंद कर रे....
अ : ...
ब : अरे, concentrate नाही करता येत ...
अ : आतल्या रूम मध्ये कर ना मग अभ्यास...
ब : ... अभ्यास ? .... Ph D  करतोय ना आपण ? ... Research !
अ : तेच ते... गाणं ऐकू दे रे... आत जा तू...
ब : आत झोप येते... च्यायला...
अ : म्हणूनच गाणी लावलीयेत न आपण ?
ब : मग, हे गाणं बदल ... मला झोप येते यानी...
(अ, ब कडे रोखून बघतो. या गाण्यानी झोप कशी येऊ शकते असा भाव.)
ब : ग्रेस, " 'माणसाला' कळणार नाही " असंच का लिहितात ?
अ : लिहितात ? ... (गाणं pause करतो.)
" सचिन तेंडूलकर चांगले 'खेळतात' " असं म्हणणाऱ्या माणसाला, तेंडल्या ही काय चीज आहे, हे माहिती असूच शकत नाही.
ब : ... "पु. ल. चांगला लिहितो"... अस म्हणतो का आपण?
अ : परवा अंतू बर्वा  ऐकताना काय म्हटला होतास ...?  "हा वेडा माणूस आहे यार"...
ब : तू वेडा आहेस !
अ : (हसतो)
ब : ?
अ : ... 'वेडा' हे श्लेष अलंकाराचं उदाहरण आहे असं लिहिलं असतं, तर गोसावी सरांनी मारलं असतं का रे शाळेत ?
ब : (हसत) तू खरच वेडा आहेस !!
अ : ... आणि तू हृदयनाथ साठी ऐक न गाणं ... शब्द गेले खड्ड्यात... (गाणं सुरु करतो.)
(... "घर थकलेले संन्यासी" ...)
ब : अरे पण... 'घर थकलेले संन्यासी' काय अरे ? ही काय concept आहे?
अ : Maths मधल्या abstractions आवडतात न तुला ?
ब : Come  On ... त्या concrete concepts असतात !
अ : 'Complex Numbers' सारख्या concepts ना, तू concrete कसं म्हणू शकतोस ?
ब : कशाचीही कशाशीही comparison करतोयस अरे तू.... ग्रेस आणि Complex Numbers ?
अ : Abstract fundamental concepts digest करायला हृदयनाथ सारखी वेडी माणसं लागतात ... !
(... "हळुहळु  भिंत ही  खचते" ...)
ब : ... ... वेड लावतो यार हृदयनाथ ! ... ... ... तू... तू  absolutely वेडा आहेस...!
अ : (हसतो)
ब : हसतोस काय च्यायला, माझा सगळा टेम्पो घालवलास.... (उठून kitchen  कडे जातो)
अ : मला २ कप !
ब : अरे कधीतरी चहाला नाही म्हण....!!! आणि पाहिल्यापासुन लाव ते गाणं ... आणि चहा झाल्यावर लाव... आत्ता दुसरं लाव काहीतरी...
अ : जशी आज्ञा साहेब ....
ब : आयला, हा पाऊस कधी थांबणारे देव जाणे .... (चहा करायला लागतो)
(अ गाणं बदलतो.)
ब : अरे हे गाणं काये ??  पाऊस पडतोय एवढा बाहेर... चांगलं लाव ना काहीतरी....
अ : चांगलं... ...
ब : 'वाऱ्याने हलते रान' लाव रे ...
अ : (हसत) मी वेडा आहे ...!
ब : हो ! आणि मी ठार वेडा !!
(होघेही हसतात. पाणी उकळायला लागलंय. उकळणाऱ्या चहाचा वास.
... ... ... "वाऱ्याने हलते रान" ... ... ...)
    

भरले

भरले नभ भरले, भरले नभ भरले
अन आसमंत हे क्षणात कोठे विरले ?
भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ...

त्या कृष्ण ढगांनी केली काळी माया
अन सोडून गेल्या पायांमधल्या छाया,
पांघरून वरुनि काळा कातर शेला
तो तेजस्वीही अज्ञातात बुडाला,
अन दूर कुठे ते क्षितिजही आज हरवले ?

भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ... 

या सागरास हा एकच इथे किनारा
ही क्षुब्ध वाळु अन स्तब्ध स्तब्ध हा वारा,
तो शोधे जेव्हा एक वेगळी वाट
तेव्हाच उमटते उंच एकटी लाट,
का उठले पाऊल सावकाश विरघळले ?

भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ...
 
आभाळ भासते अता वेडे शून्य
तरीही त्यापुढती सारे क्षूद्र, नगण्य,
ते स्वतःच देई स्वतःस आता भोज्या
अन वाढत जाई अथांग त्याची त्रिज्या,
भागिले मनाला त्याने, अगणित उरले ...
 
भरले मन भरले, भरले मन भरले
भरले मन भरले, भरले मन भरले ...
हे क्षणात कुठुनी थेंब दोन ओघळले ?
भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ...
भरले मन भरले, भरले मन भरले ...
भरले नभ भरले, भरले नभ भरले ... 

पसारा

शोधतोय एवढं मी, सारखं सारखं ...
पण ही  कविता मात्र, काही केल्या सापडत नाहीये अजिबात ...
मनामध्ये नुसता विचारांचा पसारा झालाय ... ...
नुसता पसारा...

तशा एरवी, पसाऱ्यात मला वस्तू सापडतात पट्कन ...
पण गेले काही दिवस, काहीतरी जाम बिनसलंय ...
ते कसंय ना,
जेव्हा आपल्याला एखादी गोष्ट अगदी,
अगदी मनापासून हवी असते ...
तेव्हा त्या गोष्टीला ते कळतं बहुतेक, अपोआप !
मग ती नेमकी काही केल्या सापडत नाही
कितीही शोधा, नुसता पसारा होतो मग ...
नुसता पसारा ...

घरी होतो तेव्हा एक बरं होतं  ...
अशा वेळी मी उगाच जुन्या वह्या उचकायचो
कुठल्यातरी वहीच्या शेवटच्या पानावर
उगाच कुठलीशी अनामिक कविता लिहिलेली सापडायची
(शाळा कॉलेजात तासांना फारस लक्ष द्यायचो नाही,
हे किती बरं होतं !)
मग शेवटच्या पानावर, काही ओळी खरडलेली
ती अभ्यासाची वही,
मला उगाच माझी कवितांची वही असल्यागत वाटायचं
मी अजून एखादी तशी वही शोधू लागायचो
माझ्या कवितांच्या अनेक वह्या असल्यासारखं ... उगाच ...
"अरे का पसारा करतोयस स्वान्द्या ?"
मग आई विचारणार ...
छे! मनात नुसता विचारांचा पसारा झालाय ...
नुसता पसारा ...

करायच्या उरलेल्या assignments , तपासायचे राहिलेले reports ,
पुढच्या आठवड्यातल्या परीक्षा ...
हे अशा वेळी असलं काहीतरी टपकंत मनात
Facebook उघडून बसलं, की का नाही रे टपकंत तुम्ही ?
च ... मी पसाऱ्याचा अजून पसारा घालतोय ...

मग ... मग आठवणी शोधू का ?
आठवणींच्या फार सुंदर कविता बनतात ...
नाही ... नाही नको !
मग मीच हरवून जाईन त्यांच्यात पूर्णपणे  ...
काहीशे मैल दूर असणं वेगळं
आणि सात समुद्र दूर असणं फार वेगळं ...
उगाच मग पापण्या ते समुद्र ओलांडू पाहतात ...
आणि मग समोरचं सारं गढूळतं ... ... ...
नको ! आठवणी नकोच !

अरे, नको म्हटलं न तुम्हाला,
मग तरी उगाच का गढूळल्यागत वाटू लागलाय ...
आत्ता ... हो, नेमकी आत्ता, ही कविता सापडायला हवी,
आणि म्हणूनच मग ती सापडत नाहीये कदाचित ... 
दिसतोय  तो नुसता पसारा ...

या अशा, आपल्याला हव्या असलेल्या सगळ्या गोष्टींनी,
response द्यायला हवा आपण हाक मारल्यावर ...!
पण मग कविता 'ओ' देईल,
अशी खोल हाळी द्यायला हवी ...
आणि आतून हाक मारायला,
मन रितं असायला हवं ...
म्हणजे मग हळुवार ते कवितेनी भरून जाईल ...!
किंवा मग ते आधीच भावनांनी काठोकाठ भरलेलं हवं ...
म्हणजे मग अलगद कविता वर तरंगत येईल ...!
पण .... पण मनात साला नुसता विचारांचा पसारा झालाय ...
नुसता पसारा ... ... ...

तरंग

 धगधगत्या दुपारी, वाऱ्याच्या झुळुकेची वाट बघत
एका निश्चल तळ्याच्या काठावर बसलो होतो. . .
पाण्यामध्ये दगड टाकला. . .   . . .   . . .  तरंग उठले. . .

कसल्याशा आवाजानं त्या अजस्त्र शांततेला, क्षणभर नाकारलं;
पाण्यातलं आकाशाचं विस्तीर्ण चित्र, असंख्य तुकड्यात विखुरलं 
        पिंपळावरचा पारवा फडफडत उडत गेला, झाड सळसळलं;
        पिकलं पान गळलं एक, झाड वेडं हळहळलं
पिकलं पान हळुवार पाण्यावरती उतरलं;
उमटलेल्या त्या तरंगांवर, पान थोडं हेलकावलं
                                       . . .   . . .   . . .  तरंग विरले. . .

दोन क्षण चार गोष्टी, सारं पुन्हा स्तब्ध स्तब्ध
अचल वारा  निश्चल पाणी, सारं थोडं क्षुब्ध क्षुब्ध

पुन्हा एकदा पाण्यामध्ये दगड टाकला. . .   . . .   . . . तरंग उठले !
उमटलेल्या त्या तरंगांवर, पान पुन्हा हेलकावलं. . .
        आता ते अलगद परत येईल, काठावरच्या झाडाला वेडी आस;
        ते नक्की परत येईल, माझ्या खुळ्या  मनाला पक्का विश्वास

तरंग !!! पाण्याची वरखाली होणारी हालचाल
                                                गतिमान होण्याचा फक्त आभास. . . 
    

क्षितीज

ज्याचं त्याचं, प्रत्येकाचं, स्वतःचं एक क्षितीज असतं...
जो जसं बघतो ना, त्याला ते तसं दिसतं...

तुझं माझं क्षितीज मात्र एक आहे, कधी कधी वाटतं...
जेव्हा, तुझ्या मनात माझ्या मनात, एकंच  मळभ दाटतं...

पण मग, मुसळधार पावसामध्ये, वेगळं होतं आपलं क्षितीज...
माझी जोरात गडगडते, तुझी फक्त चकाकते वीज... 

अन मग संध्याकाळी क्षितिजावर माझ्या, उमटतात असंख्य रंग...
पण तुझं क्षितीज मात्र असतं, आभाळाच्या निळाईतच दंग...

रात्री माझ्या क्षितिजावरती, हलकंच  धुकं पसरू लागतं...
अन तुझं क्षितीज मात्र कसं, चांदण्यांनी बहरून जातं...
 
तुझी गुलाबी सकाळ... माझी रंगीत संध्याकाळ...
तुझं निळशार आकाश... माझा सोनेरी संधिप्रकाश...

तुझं माझं, ज्याचं त्याचं, क्षितीज वेगळं वेगळं असतं...
जो जसे डोळे मिटतो, त्याला ते तसं दिसतं...