Sunday, January 29, 2017

गीत

आज सारे शब्द माझे, गीत व्हावे...
अंतरीचे भाव अन, संगीत व्हावे

दाटलेली आसवे, रंगीत व्हावी...
अन टिपांतून एक सुंदर, चित्र व्हावे

साठलेले प्रश्न सारे, विरून जावे...
बरसत्या धारांत ते, मृदगंध व्हावे

खोल दडल्या वेदनांचे, सूर व्हावे...
सोबतीला स्पंदनांनी, ताल द्यावे

Monday, October 31, 2016

कवितेस...

का सुकून गेले नयनांमधले पाणी ?
का विरून गेलीस कविते पानोपानी ?
शतरंगांनी नटलेल्या संध्याकाळी,
का पांघरली सावलीच या शब्दांनी ?

कित्येक भेटले शब्द घेऊनि भाव
कधी सूर निरागस, घेऊन आले गाणी!
अज्ञात शांतता मनात घुमली जेव्हा,
तू होतीस कविते, अशी उभी साथीनी!

का गेलीस सोडून आज मला तू कविते,
का दिले सोडूनि, वाऱ्यावर शब्दांनी?
टाकून मला हा असा एकटा येथे,  
हे सूर निघाले, आपल्याच वाटांनी...

का रुसलीस कविते निघून ये तू आता
हि तोड शांतता, गुंजारव गीतांनी
आठव तू आपण आळवलेली गाणी,
ये होऊन कविते, डोळ्यांमधले पाणी!

Sunday, November 8, 2015

आभाळ-निळं तळं

                                                 
     


दूर दूर, सैरभैर पसरलेलं,
नुसतं बर्फ… 
चहुकडे पर्वतरांगा, तिकडेही बर्फ…  
वर पांढऱ्या-करड्या ढगांची अलवार चादर, 
अन खाली… 
खाली… हिम… 
नितळ, निराकार, शुभ्र!

हळुवार ढग पांगतात…
कोवळं उन्ह पडतं,
त्या पिवळ्या प्रकाशात, 
केवढा सुंदर दिसतो तो बर्फ… 

त्या उन्हा पाठोपाठ, 
कोवळ्या किरणांचा हात धरून,
अलगद खाली उतरते, 
आकाशातली निळाई… 

इकडे तिकडे भटकू लागते,
निळं गाणं गाऊ लागते,
स्वतःशीच फेर धरून, 
अलगद नाचू लागते… … 

अन बेभान नाचता नाचता, 
हळुवार विरघळून जाते… 

आत्ता मघाशी इथे होता तो 
निराकार, नितळ, शुभ्र बर्फ… 
पण आता… आता उरलंय… 
एक निरागस, निळं तळं… 
आभाळ-निळं तळं! 

Wednesday, December 3, 2014

नमी

न जाने क्यूँ, कभी अचानक 
आँखोंमें नमीसी आ जाती हैं …  
पास होते हैं लोग फिर भी,  
एक तनहाईसी लगती हैं …   

खो जाता हैं मन 
यादों की गहराइयोंमे,
और चाहता हैं कई चीज़ें,
जो उसे पता होता हैं 
कभी नहीं मिलनेवाली …   

शायद वही चाहते हलकेसे 
आँखोंमैं चली आती हैं …  
उन्हें पता होता हैं जैसे,   
मन से बाहर निकलनेका 
यही एक रास्ता हैं शायद … 
न जाने क्यूँ, कभी अचानक 
आँखोंमें नमीसी आ जाती हैं … 

Friday, October 3, 2014

खिडकी

हॉटेलच्या खिडकीतून काय सुंदर नजारा दिसतोय !
चहुबाजूला पसरलेली गर्द झाडं, मधोमध एक इवलसं तळं
आकाशात काठोकाठ भरलेले काळे-करडे ढग … 
 सैराभैरा उनाडणाऱ्या वाऱ्याची पावलं,
तळ्याच्या शांत पाण्यावर उमटतायत… 
आकाशातले संध्याकाळचे असंख्य रंग,
पानांनी जमिनीमधून शोषून घेतलेयत… 
कुठे टवटवीत पिवळा, कुठे सचेतन नारिंगी,
कुठे लाघवी लाल तर कुठे नेहेमीचा निरागस हिरवा… 
(आपल्याकडे बोलावताना देवबाप्पा केवढं काही देतो नाही)    
 
या उनाड वाऱ्यात मला गारठून जायचं, 
तळ्याच्या थंड पाण्यात हात बुडवायचाय…
ती केशरी पिवळी पानं हातात घ्यायचीयेत… 
जमिनीवरच्या रंगीबेरंगी पाचोळ्यातून वाट काढायचीये… 
पण… 
पण मध्ये आहे ती हॉटेलच्या रूमची ही खिडकी… 
मला त्या बोचऱ्या थंडीपासून वाचवणारी, 
तो समोरचा सुंदर देखावा चित्रासारखा दाखवणारी,
पण कधीही उघडता न येणारी… 
खिडकी…      

Saturday, September 13, 2014

नभ आणि भुई

नभाच्या किनारी, सप्तरंगी निखारे
नभाच्या मनी, दाटले दुःख सारे

अलवार किरणांतुनी, सांजवेळी 
हळुवार नभ हे, भुईला विचारे 

"अथांग का मी? का एकटा?
का वाटते हे, असे बावरे ?

पडती मला का, असे प्रश्न ज्यांची 
नसती कुणा, माहिती उत्तरे" 

थांबून थोडे, धरा गोड हसते 
म्हणते "नभा, जरा थांब ना रे"

"होईल जेव्हा, किर्र अंधार तेव्हा    
पुसतील दुरुनी तुला, चांदण्या रे 

होईल तेव्हा, जग एकले अन
तुझ्या अंगणी शुभ्र, फुलतील तारे!" 

Saturday, March 29, 2014

का, कोण जाणे ?



काहीही गरज नसताना, अचानक,
काळ्याकुट्ट ढगांनी आभाळ
काठोकाठ भरून येतं…
सैरभैर वारा, जिकडे तिकडे धावत सुटतो …
उगाचच चार क्षण, वाऱ्या सोबत,
पाचोळा उंच उडून बघतो…
सळसळणारी असंख्य पानं,
कुठेतरी लपून आतुरतेनी शीळ
घालणारा आर्त कोकीळ,
उगाच हूल द्यायला म्हणून पडलेले
काही टपोरे थेंब…
पण, का कोण जाणे ?
पाऊस काही पडत नाही…
हळुवार ढग पांगतात,
मागून तिरपं उन्ह डोकावंतं,
निळं आभाळ मात्र कसं
दूर दूर दिसू लागतं…

आभाळा, का नाही बरसलास ??
इतकं जवळ येऊनही
इतका का रे दूर गेलास ?
भीती वाटली का रे,
तिच्यासमोर रडायची ?
अरे, त्या ओघवत्या थेंबांमधूनतर
तिला भेटला असतास…
हलक्याशा सरींमधून
हळुवार उलगडला असतास…
तुला असं  वाटलं  का रे,
कि थेट धरतीवर पोहोचतील,
इतके मेघ जमवलेयस तू…

एकेक शब्द जमवता जमवता,
असंच निःशब्द व्हायला होतं गड्या…
का, कोण जाणे ?